ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΓΟΝ.ΙΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ 2019 - 2020

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΓΟΝ.ΙΣ

 

 

Ο ΓΟΝ.ΙΣ. είναι ένας κοινωνικός φορέας που ασχολείται με τις οικογενειακές σχέσεις και με το ζήτημα της κοινής ανατροφής των παιδιών από τους γονείς καθώς και με τα Δικαιώματα του Παιδιού. Όραμα μας αλλά και καταστατικοί σκοποί του φορέα μας είναι η απάληψη κάθε διάκρισης λόγω φύλου, η προστασία των οικογενειακών σχέσεων και της γονεϊκής ιδιότητας, η προστασία της παιδικής ηλικίας και των Δικαιωμάτων του παιδιού. Στο φορέα μας εντάσσονται 6 πρωτοβάθμιοι Σύλλογοι γονέων Πανελλήνια.

 

Ο μη κερδοσκοπικός πιστοποιημένος φορέας πρωτοβάθμιας κοινωνικής φροντίδας ΓΟΝ.ΙΣ εισήγαγε πρώτος το ζήτημα της κοινής επιμέλειας στην ελληνική νομική πραγματικότητα από το 2007 με επανειλημμένες παραστάσεις προς τη Βουλή των Ελλήνων, το Υπουργείο Δ.Δ.Α.Δ., τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και φορείς, με έρευνες στις σχετικές αποφάσεις του Πρωτοδικείου Αθηνών (2010) και του Πρωτοδικείου Πειραιά (2013) ενώ ήδη από το 2009 έχει καταθέσει στο Υπουργείο Δικαιοσύνης πλήρως επεξεργασμένη πρόταση με επανειλημμένα υπομνήματα (2010, 2012, 16-6-2014, 22-12-2014,2015,2016,2017) καθώς επίσης και σχετικό σχέδιο νόμου. Επίσης πρώτος έχει εισάγει στην Ελληνική κοινωνία την έννοια της κοινής ανατροφής των παιδιών βοηθώντας πολλά ζευγάρια, ανεξάρτητα από οικογενειακή κατάσταση που αυτά βρίσκονται, να μάθουν να συνεργάζονται σαν γονείς και να έχουν ξεκάθαρο κοινό γονεϊκό προγραμματισμό.

 

Στα πλαίσια των καταστατικών σκοπών και των εθελοντικών δράσεων μας για την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού διαπιστώσαμε σοβαρά προβλήματα στο υπάρχον οικογενειακό δίκαιο αλλά και στην εφαρμογή του μεταξύ άλλων τα ακόλουθα

Α) Συχνές Παραβιάσεις των δικαστικών αποφάσεων των πολιτικών Δικαστηρίων περί επικοινωνίας γονέων – ανηλίκων τέκνων

Β) Ανυπαρξία μηχανισμών εφαρμογής (αναγκαστικής εκτέλεσης) των παραπάνω αποφάσεων.

Γ) Συνθήκες Μη φιλικής Δικαιοσύνης για τα παιδιά.

Δ) Έλλειψη εφαρμογής βέλτιστων πρακτικών σε φορείς της κεντρικής Κυβέρνησης και άγνοια των αρχών της ΔΣΔΠ.

Ε) Καθυστέρηση ή και αδιαφορία στην ενσωμάτωση οδηγιών και ψηφισμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

 

Οι κανόνες αλλά και κυρίως η εφαρμογή του ισχύοντος εσωτερικού οικογενειακού δικαίου βρίσκονται σε δυσαρμονία με τη Διεθνή Σύμβαση περί δικαιωμάτων του παιδιού (ΔΣΔΠ Ν 2101/1992), που προβλέπει στα άρθρα 9 παρ. 3 και 18 την παρουσία και των δύο γονέων στη ζωή του παιδιού ανεξαρτήτως των μεταξύ τους σχέσεων καθώς η ΔΣΣΠ δεν λήφθηκε υπόψιν το 1983 -όπως ήταν φυσικό- αλλά ούτε τροποποιήθηκαν οι διατάξεις του Αστικού Κώδικά μετά το 1992 ,όπως ήταν αναγκαίο. Επίσης βρίσκονται σε δυσαρμονία με τα εσωτερικά δίκαια των περισσότερων κρατών της Ε.Ε. που έχουν ως κανόνα την διατήρηση της από κοινού άσκησης της επιμέλειας και μετά το διαζύγιο. Επίσης παραβιάζει το άρθρο 24 του Ευρωπαϊκού Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς το άρθρο αυτό αναγορεύει το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού σε πρωταρχικό μέλημα των δημοσίων αρχών και των ιδιωτικών οργανισμών.

Δεδομένου ότι τα δικαιώματα που έχει ένα παιδί εντάσσονται στη γενικότερη κατηγορία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Δεδομένου οτι και το σύνταγμα μας με το άρθρο 21 θέτει υπό την προστασία του κράτους την παιδική ηλικία. Η οικογένεια και η Πολιτεία οφείλουν να μεριμνούν για τα Δικαιώματα του παιδιού με γνώμονα το υπέρτατο συμφέρον τους.

Η εφαρμογή της ΔΣΔΠ έχει ζωτική σημασία επειδή εξασφαλίζει ειδική αναγνώριση αναφορικά με τα δικαιώματα των παιδιών, στη βάση των εξειδικευμένων λόγω ηλικίας αναγκών τους όπως για παράδειγμα το δικαίωμα σε φροντίδα και από τους δύο γονείς. Θεωρούμε οτι η αναγκαιότητα της προστασίας της παιδικής ηλικίας και των οικογενειακών σχέσεων του παιδιού και με τους δύο γονείς είναι ιδιαίτερα σημαντική αρχή της ΔΣΔΠ και επομένως απαραίτητο να ληφθούν μέτρα από την πολιτεία.

Ως ενεργοί πολίτες αιτούμαστε την προστασία της ΓΟΝΕΙΚΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ και της ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ  από την πολιτεία και ιδίως από το Υπουργείο Δικαιοσύνης ως το καθ ύλην αρμόδιο όργανο της Πολιτείας.

             Ζητούμε η πλήρης αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου να αποτελέσει ΑΜΕΣΗ πολιτική προτεραιότητα του ΥΔΔΑΔ

και συγκεκριμένα αιτούμαστε και προτείνουμε

1. ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΤΡΟΦΗ τέκνων ως κυρίαρχο – υποχρεωτικό κανόνα δικαίου για όλα τα παιδιά ανεξάρτητα οικογενειακής κατάστασης των γονέων. Σε περίπτωση διάστασης ή διάζευξη των γονέων η επιμέλεια και η γονική μέριμνα να διατηρείται κοινή.

2. Ίδρυση Οικογενειακού Δικαστηρίου, στελεχωμένο από καταρτισμένους δικαστικούς λειτουργούς και με τη συνδρομή εξειδικευμένων επιστημόνων (παιδοψυχολόγοι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί κλπ) να λειτουργεί, πέραν της δικαστικής διαδικασίας, και ως Κέντρο Ενημέρωσης και Υποστήριξης των γονέων και των οικογενειών.

3. Πλαισίωση των δικαστηρίων από κοινωνικές υπηρεσίες σε εφαρμογή του ν.2447/96.

4. Ισότιμη Αντιμετώπιση των Γονέων Ανεξαρτήτως Φύλου, Άμεσα και Δίκαια Μέτρα εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων περί επιμέλειας και Ισοκατανομή του χρόνου επικοινωνίας των παιδιών: i) με τον γονέα με τον οποίο τυχόν δεν διαβιούν και ii) με τους ανιόντες τους (παππούδες-γιαγιάδες), όπως ορίζουν τα σχετικά άρθρα:

          α) της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού των Ηνωμένων Εθνών που η Ελλάδα επικύρωσε με το ΦΕΚ 192/2-12-1992,

          β) του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2007/C 303/01),

      γ) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου[ΝΔ 53/1974, Ν 2400/1996 και Ν 3344/2005 (ΦΕΚ Α΄ 256/20.9.1974, Α΄ 96/4.6.1996 και Α΄ 133/6.6.2005)], και

          δ) του Πρωτόκολλου Υπ. Αρ. 192 Convention on Contact concerning Children (ETS No. 192)

5. Ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών, για τη συστηματική ψυχοκοινωνική στήριξη των οικογενειών και ιδίως των οικογενειών σε κρίση.

6. ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΕΚΝΩΝ και στους άγαμους γονείς εφόσον υπάρχει αναγνώριση τέκνου χωρίς καμία διάκριση.

7. Υιοθέτηση των απόψεων του Συνηγόρου του Παιδιού, του κοινωνικού φορέα ΓΟΝ.ΙΣ καθώς και της κοινωνίας και άμεση εφαρμογή τους με νομοθετική ρύθμιση.

         Ειδικότερα ως άμεσα και επείγοντα μέτρα παράλληλα ή αμέσως μετα την μεταρρύθμιση του Α.Κ. και προς την ανωτέρω κατεύθυνση

 

                                     Προτείνουμε

α) Δημιουργία Οικογενειακού Δικαστηρίου με εξειδικευμένους Δικαστές αποκλειστικής απασχόλησης για μια πενταετία τουλάχιστον στο συγκεκριμένο τομέα. Πλαισιωμένους από ειδικούς συμβούλους πραγματογνώμονες (ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς κ.α ) είτε ως απασχολούμενοι Δ.Υ., είτε ως ιδιώτες που θα πληρώνονται από τους γονείς, είτε εθελοντικά με διάφορους τρόπους,ώστε να εξασφαλίζουν τα δεδομένα που είναι απαραίτητα για την απόφαση πριν αυτή παρθεί. Ενώ ταυτόχρονα θα λειτουργούν και ως κέντρο στήριξης οικογενειακών σχέσεων υποστηρίζοντας τους γονείς και τις οικογένειες στην σύνταξη και στην εφαρμογή κοινού γονεϊκού προγραμματισμού πριν, κατά την διάρκεια αλλά και μετά την Δίκη.

    Είτε μπορεί άμεσα να εφαρμοστεί ο ν.2447/96, ώστε να πλαισιωθούν τουλάχιστον από Δικαστικές κοινωνικές υπηρεσίες. Είτε να χρησιμοποιηθούν οι υπάρχουσες δομές  των Υπουργείων Παιδείας,Υγείας,Εσωτερικών και Εργασίας. 

Όμως σε κάθε περίπτωση  προηγείται η αλλαγή του νόμου πριν οποιαδήποτε αλλαγή στην διαδικασία, καθώς υπάρχει ο κινδυνος μεγάλων καθυστερήσεων,όπως στην περίπτωση του ν.2447/96.

β) Αλλαγή του τρόπου και του τόπου διεξαγωγής των αστικών Δικών που αφορούν παιδιά και οικογένειες, ώστε να γίνει η Δικαιοσύνη φιλική προς τα παιδιά.

γ) Κατα προτεραιότητα η αλλαγή άρθρων του αστικού κώδικα ώστε να καταστεί η κοινή επιμέλεια ο κύριος κάνονας δικαίου, ώστε ακόμα και όταν οι γονείς χωρίζουν σαν ζευγάρι να μην χωρίζουν και από τα παιδιά τους. Έτσι δεν θα αφαιρείται η γονεϊκή ιδιότητα και η ευθύνη της ανατροφής από τον ένα γονιό και δεν θα φορτώνονται όλες οι ευθύνες στον άλλο γονιό, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. Η αλλαγή νοοτροπίας που θα επιφερει η αλλαγή του νόμου είναι κρίσιμο στοιχείο ως αλλαγή παραδείγματος για την κυρίαρχη ανάγκη της από κοινού ανατροφής των παιδιών.  

Στα πλαίσια του σεβασμού των δικαιωμάτων του παιδιού, ιδιαίτερα ενώπιον των δικαστικών και αστυνομικών αρχών, θα πρέπει, παράλληλα με τα οικογενειακά δικαστήρια και τις ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες, να αλλάξει το υφιστάμενο οικογενειακό δίκαιο. Προτείνουμε την ρητή εισαγωγή της κοινής επιμέλειας (βλ. Έκθεση του Συνηγόρου του παιδιού των ετών 2011 και 2013 κεφ. 8 ) ως κανόνα για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως οικογενειακής κατάστασης. Ισχυρός πρέπει να είναι ο ρόλος της άμεσης μεσολάβησης. Η μεσολάβηση θα πρέπει να γίνει από επαγγελματίες της ψυχικής υγείας και της εκπαίδευσης, ώστε το παιδί να μην στερείται το δικαίωμα ανατροφής του και από τους δύο γονείς (βλ. Σύμβαση των δικαιωμάτων του παιδιού άρθρο 18 κ.α. ).


Στόχος των παραπάνω είναι η προστασία των παιδιών αλλά η αποφυγή τραυματισμού τους μέσα από έναν χωρισμό-αντιδικία, όπως τον ευνοεί το υφιστάμενο οικογενειακό δίκαιο. Σε κάθε περίπτωση η ευαισθητοποίηση ΚΑΙ των δημόσιων φορέων στο θέμα των καλών πρακτικών και του δικαιώματος ανατροφής των παιδιών ΚΑΙ από τους δύο γονείς καλών πρακτικών και του δικαιώματος ανατροφής των παιδιών ΚΑΙ από τους δύο γονείς δημιουργεί ουσιαστικές συνθήκες προστασίας της παιδικής ηλικίας και των οικογενειακών σχέσεων του παιδιού με τους γονείς του.

                                        Προτείνουμε

 

Κοινή επιμέλεια τέκνων: Κατά τη διεθνή εμπειρία αλλά και τα διδάγματα της σύγχρονης επιστήμης, η διάσταση ή το διαζύγιο των γονέων δεν θα πρέπει κατ’ ανάγκη να οδηγεί στη διάρρηξη της κοινής επιμέλειας των παιδιών και από τους δύο γονείς, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, όπου η επιμέλεια απονέμεται από το δικαστήριο στον ένα γονέα. Ο κανόνας θα πρέπει να είναι η συνέχιση της κοινής επιμέλειας, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού μέσω της αρχής της συνδόμησης και η διατήρηση των σχέσεών του με τον πατέρα και τη μητέρα του.

Η υιοθέτηση του θεσμού της κοινής επιμέλειας με τον προαναφερόμενο τρόπο θα εξαλείψει σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη για δικαστικές διενέξεις περί επιμέλειας και επικοινωνίας σε τυχόν διαζύγιο ή χωρισμό.

Η Κοινή Επιμέλεια των τέκνων θα πρέπει να διατηρείται και μετά τη διάσταση ή το διαζύγιο των γονέων τους και να ενταχθεί χωρίς προαπαιτούμενα και προϋποθέσεις στη σχεδιαζόμενη μεταρρύθμιση που εντάσσεται στο έργο της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής ΥΔΔΑΔ για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου που πρόσφατα ανακοινώθηκε και από τη παρούσα κυβέρνηση.

                ( περισσότερα στην αναλυτική πρόταση του ΓΟΝ.ΙΣ.,)

 

Τα παιδιά αποτελούν το πλέον αδύναμο μέλος της οικογένειας και επομένως χρήζουν προστασίας από οποιαδήποτε μορφή βίας από οπουδήποτε και να προέρχεται.

                                                        Προτείνουμε

           δ) Δημιουργία διαγνωστικού πρωτοκόλλου για την κακοποίηση και παραμέληση βρεφών και νηπίων.

           ε) Προστασία των ανηλίκων θυμάτων από δευτερογενή θυματοποίηση με δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης,

                                               

                                                 

Εφόσον τροποποιηθούν οι διαταξεις του Α.Κ. θα εξαλείφθει σε μεγάλο βαθμό η ανάγκη για δικαστικές διενέξεις περί επιμέλειας και επικοινωνίας σε τυχόν διαζύγιο ή χωρισμό. Όμως θα πρεπει να υπάρχουν δομές  (ανάλογα με τις ανάγκες) για όποιες περιπτώσεις γονέων επιλέξουν την συγκρουση.  Οι αναγκαίες δομές και υπηρεσίες είτε δημιουργηθούν νέες, είτε χρησιμοποιηθούν οι ήδη υπάρχουσες  σε συνδυασμό με τον ήδη ισχύοντα θεσμό της οικογενειακής  δαμεσολάβησης θα μπορούν να αντιμετωπίσουν το όποιο ποσοστό συγκρουσιακών διαζυγίων.    

                                 Προτείνουμε

και να δύνανται να επισκεφθούν τουλάχιστον μια φορά, συμβουλευτικά, κάθε οικογένεια που αποκτά νέο μέλος. Σκοπός των δομών είναι να υποστηρίζουν την βιολογική οικογένεια, και τους δύο γονείς, στα γονεϊκά τους καθήκοντα, με θετικό τρόπο και στόχο την από κοινού ανατροφή και επομένως την συνδόμηση του χαρακτήρα του παιδιού. Έτερος αλλά το ίδιο σημαντικός είναι ο έλεγχος των αναδόχων οικογενειών.

                                Προτείνουμε

η πολιτεία αλλά και το αντίστοιχο ψυχο-κοινωνικό δίκτυο οφείλει να εστιάσει στις ανάγκες των τέκνων, ενισχύοντας και τους δύο γονείς. Σε περίπτωση που το σωφρονιστικό κατάστημα δεν διευκολύνει τη γονεϊκή ιδιότητα εκάστου των γονέων, δύναται το παιδί να ανατραφεί από τον έτερο γονέα που δεν εκτίει ποινή, τον πατέρα ή την μητέρα με την αντίστοιχη πλαισίωση από τις ψυχο-κοινωνικές δομές στοχεύοντας κυρίως στη διατήρηση επικοινωνίας όλων των μελών της οικογένειας μεταξύ των. Για παιδιά μεγαλύτερα των 2 ετών, ο έτερος γονέας που δεν εκτίει ποινή αναλαμβάνει την ανατροφή, εφόσον ασκεί τη γονική μέριμνα και επιβοηθά το απομακρυσμένο μέλος της οικογενείας να συμμετάσχει έμπρακτα στην ανατροφή των τέκνων ή του τέκνου.

 

Με τις προτάσεις μας ελπίζουμε να συμβάλουμε στην αλλαγή της Ελληνικής πραγματικότητας προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός κόσμου κατάλληλου για τα παιδιά. Ενός κόσμου που με θεσμούς και αξίες θα εμπνέουν και θα κατευθύνουν τα παιδιά μας. Ενός κόσμου κατάλληλου για όλα τα παιδιά που μέσα από τα Δικαιώματα που τους παρέχονται και τη σωστή παιδεία θα αναγνωρίσουν τις υποχρεώσεις τους. Ο ρόλος του ΥΔΔΑΔ και της Νομοπαρασκευαστικής επιτροπής είναι ακρογωνιαίος ώστε αν διαμορφωθεί η κοινωνική πραγματικότητα μέσα από κανόνες δικαίου και ισονομίας στην κατεύθυνση της συνδόμησης του χαρακτήρα των παιδιών και απο τους δύο γονείς. Τότε βάσιμα θα μπορούμε να προσδοκούμε σε ένα πολύ ανθρώπινο, πολύ καλύτερο μέλλον, συνεχώς βελτιούμενο. Επένδυση στα παιδιά σημαίνει επένδυση στο μέλλον.

Παραμένουμε στην διάθεση σας για διευκρινίσεις και περαιτέρω ανάλυση των προτάσεων μας καθώς θεωρούμε την συνεργασία μας πολύ σημαντική στον κοινό μας στόχο για την προστασία των παιδιών και την εφαρμογή της ΔΣΔΠ.

Με τιμή

το ΔΣ του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΓΟΝ.ΙΣ.

καθώς και τα ΔΣ των Σωματείων ΓΟΝ.ΙΣ.  (Αποτελούν ανεξάρτητα μεταξύ τους Σωματεία )

 

 

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ απο τον ΓΟΝ.ΙΣ.  ΣΧΕΔΙΟ ανα ΑΡΘΡΟ Α.Κ.  δείτε το   εδώ 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
• Ahrons, C. R., (1981), «The continuing co parental relationship between divorced spouses», American Journal of Orthopsychiatry, 51,415-428.
• Γεώργας, Δ., (1999), «Ψυχολογικές διαστάσεις της σύγχρονης οικογένειας»,Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, 98-99, 21-47.
• Γιωσαφάτ, Μ., (1987), «Ο κύκλος της ζωής της οικογένειας και η ανάπτυξη του παιδιού», στο: Σύγχρονα Θέματα παιδοψυχιατρικής, επιμέλεια Γιάννης Τσιαντής και Σωτ. Μανωλόπουλος, Καστανιώτης, Αθήνα.
• Domenian, J., (1998), Μαθήματα γάμου, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα.
• Emery, R., (1999), Marriage, Divorce, and Children's Adjustment, 2η εκδ. Sage Publications.
• Emery, R., (2007), Όλη η αλήθεια για τα παιδιά και το διαζύγιο, μτφρ.Καλισκάμη, Ε., εκδ. Πατάκη, Αθήνα
• Kelly, J., (2003), «Children's Adjustment Following Divorce: Risk and Resilience Perspectives», Family Relations, 52, 352-62.
• Ηerbert, M., (1998), Αντιμετώπιση προβλημάτων παιδιού και εφήβου: Χωρισμός και διαζύγιο, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα.
• Κοτζαμάνης, B., (1997), «Γαμηλιότητα και διάλυση των έγγαμων συμβιώσεων στην Ελλάδα: Μια πρώτη δημογραφική προσέγγιση», Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών, 94,61-152.
• Κυριακιδης, Α.Π., (2000), Οικογενειακή σχέση, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα.
• Marcos, L.R., (1998), Ο χωρισμός στο ζευγάρι, Εκδόσεις Αίολος/ Θερβάντες, Αθήνα.
• Μουσούρου, Λ., (2000), Κοινωνιολογία της σύγχρονης οικογένειας, Gutenberg, Αθήνα.
• Ντολτό, Φ., (2009), Όταν οι γονείς χωρίζουν, μτφρ.Πεπέλη, Χ., εκδ. Εστία, Αθήνα.
• Patterson, G. R., (1982), Coercive Family Processes, Eugene, Castilia.
• Παπαϊωάννου, Κ., (2000), Παιδιά-γονείς. Κοινωνικοί λειτουργοί, Εκδόσεις Έλλην, Αθήνα.
• Teyber, E., (2011), Τα παιδιά μετά τον χωρισμό, Modern Times, Αθήνα.
• Τσιάντης, Ι., (1991), Η ψυχική υγεία του παιδιού και της οικογένειας, Εκ

 

------------------------------------------------------------

Warshak's article Social Science and Parenting Plans for Young Children: A Consensus Report, was published by the American Psychological Association in the Journal Psychology, Public Policy, and Law. The article summarized research on different child custody arrangements after divorce, recommending shared parenting in the vast majority of cases. Warshak's conclusions were endorsed by 110 other researchers and practitioners, many of whom held prominent academic and research positions.

--------------------------------------------------------

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Amato, P. R., & Dorius, C. (2010). Fathers, children, and divorce. In M. E. Lamb (Ed.). The role of the father in child development (p. 177–200). John Wiley & Sons Inc.

Bergstrom, M., Fransson, E., Fabian, H., Hjern, A., Sarkadi, A. & Salari, R. (2018). Preschool children living in joint physical custody arrangements show less psychological symptoms than those living mostly or only with one parent. Acta Paediatrica, 107(2):294-300. doi: 10.1111/apa.14004.

Bergström, M., Fransson, E., Wells, M. B., Köhler, L., & Hjern, A. (2018). Children with two homes— Psychological problems in relation to living arrangements in Nordic 2-9 year olds. Scandinavian Journal of Public Health

Bergström, M., Fransson, E., Modin, B., Berlin, M., Gustafsson, P. A., Hjern, A. (2015). Fifty moves a year: is there an association between joint physical custody and psychosomatic problems in children? Journal of Epidemiology Community Health 69:769–774

Braver, S. L. & Lamb, M. E. (2018). Shared parenting after parental separation: the views of 12 experts, Journal of Divorce & Remarriage, 59: 372-387

Braver, S. L., Ellman, I. M., Votruba, A., & Fabricius, W. V. (2011). Lay judgments about child custody after divorce. Psychology, Public Policy and the Law, 17, 212–240. doi:10.1037/a0023194

Britton, R. (2004). Subjectivity, Objectivity and Triangular space. The Psyhcoanalytic Quaterly, 1, 47- 61.

Cummings, M., Merrilees, C. & Ward George, M. (2010). Fathers, Marriages, and Families: Revisiting and Updating the Framework for Fathering in Family Context. In M. E. Lamb (Ed.). The role of the father in child development. John Wiley & Sons Inc.

Davies, N. & Eagle, G. (2013) Conceptualizing the Paternal Function: Maleness, Masculinity, or Thirdness?, Contemporary Psychoanalysis, 49, 559-585, DOI: 10.1080/00107530. 2013.10779264

East, L., Jacksonm, D. & O'Brien, L. (2006). Father absence and adolescent development: a review of the literature, Journal of Child Health Care, 10(4) 283–295, DOI: 10.1177/1367493506067869

Fabricius, W. V., & Hall, J. A. (200). Young adults’ perspectives on divorce: Living arrangements. Family and Conciliation Courts Review, 38: 446–461. doi:10.1111/j.174-1617.2000. tb00584.x

Fabricius, W. V., Braver, S. L., Diaz, P., & Velez, C. E. (2010). Custody and parenting time: Links to family relationships and well-being after divorce. In M. E. Lamb (Ed). The role of the father in child development (5th ed., pp. 245–289). Hoboken, NJ: Wiley.

Fransson, E., Hjern, A. & Bergström, M. (2018). What Can We Say Regarding Shared Parenting Arrangements for Swedish Children? Journal of Divorce & Remarriage, 59:5, 349-358, DOI: 10.1080/10502556.2018.1454198

Fransson, E., Turunen, J., Hjern, A., Osteberg, V, Bergstrom, M. (2016). Psychological complaints among children in joint physical custody and other family types: considering parental factors, Scand J Public Health 2016; 44: 177-83

Giovazolias, T. & Papdaki, E. (2014). The Protective Role of Father Acceptance in the Relationship Between Maternal Rejection and Bullying: A Moderated-mediation Model, Journal of Child and Family Studies 24(2)

Γιοβαζολιάς, Θ., Κουρκούτας, Η., & Μητσοπούλου, Ε. (2009). Σχολικός Εκφοβισμός, Θυματοποίηση και Τύποι Διαπαιδαγώγησης του Πατέρα: Ψυχοπαιδαγωγικές και Συμβουλευτικές Παρεμβάσεις. Στο Μ. Μαλικιώση & Α. Παπαστυλιανού (Επιμ. έκδ.). Η Συμβουλευτική Ψυχολογία στους Άντρες (σελ. 193-235). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Gunnoe, M. L. & Braver, S. L. (2001). The effects of joint legal custody on mothers, fathers, and children, controlling for factors that predispose a sole maternal vs. joint legal award. Law and Human Behavior, 25, 25–43. doi:10.1023/A:1005687825155

Gunnoe, M. L. & Braver, S. L. (2001). The effects of joint legal custody on mothers, fathers, and children, controlling for factors that predispose a sole maternal vs. joint legal award. Law and Human Behavior, 25, 25–43. doi:10.1023/A:1005687825155

Καλαϊτζάκης, Ε. (2020). Συμπεριφορές Γονικής Αποξενωσης. Σύγχρονη Κοινωνία Εκπαίδευση και Ψυχική Υγεία" Πανεπιστήμιο Αιγαίου, 3-5 Ιουλίου 2020 (σελ 48 στο πρόγραμμα του συνεδρίου)

Kelly, J. B. (2003). Parents with enduring child disputes: Multiple pathways to enduring disputes. Journal of Family Studies, 9, 37–50. doi:10.5172/jfs.9.1.37

Κουρκούτας, Η. (2009). Ο ρόλος του πατέρα και η συμβολή του στην εκδήλωση ψυχικών δυσκολιών και ψυχικών διαταραχών στην παιδική και εφηβική ηλικία. Στο Γ. Κλεφτάρας & Μ. Καίλα (Επμ.), Θέματα Κλινικής Από την Ψυχοπαθολογία στο Νόημα της Ζωής. Αθήνα: Πεδίο. Κουρκούτας, Η. (2001). Η Ψυχολογία του Εφήβου. Θεωρητικά ζητήματα και κλινικές περιπτώσεις. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Lamb, M. E. (2010). How do fathers influence children's development? Let me count the ways. In M. E. Lamb (Ed.). The role of the father in child development (pp. 1–26). New York: John Wiley & Sons Inc.

Lamb, M. E., & Lewis, C. (2010). The development and significance of father-child relationships in two-parent families. In M. E. Lamb (Ed.). The role of the father in child development (p. 94– 153). John Wiley & Sons Inc.

McIntosh, J. et al. (2010). Post-separation parenting arrangements and developmental outcomes for infants and children. https://clallamcountybar.com/wpcontent/uploads/2012/03/McIntosh-Post-separation-parenting-arrangements-anddevelopmental-outcomes-for-infants-and-children-Collected-Reports-2.pdf

Morgan, M. (2005). On being able to be a couple: the importance of a “creative couple” in psychic life. In: Grier F. (Ed.), Oedipus and the Couple (pp. 9-30). London: Karnak

Nielsen, L. (2017). Re-examining the research on parental conflict, coparenting and custody arrangements. Psychology, Public Policy and Law, 23, 211-231

Nielsen, L. (2011). Divorced fathers and their daughters: A review of recent research. Journal of Divorce and Remarriage 52: 77-93

Phares, V. (2013). Understanding abnormal child psychology (3rd ed.). Hoboken, NJ: Wiley.

Pleck, J. H. (2010a). Fatherhood and Masculinity. In M. E. Lamb (Ed.). The role of the father in child development. John Wiley & Sons Inc

Pleck, J. H. (2010b). Paternal Involvement: Revised Conceptualization and Theoretical Linkages with Child Outcomes. In M. E. Lamb (Ed.), The role of the father in child development. John Wiley & Sons Inc.

Rohner, R.P. and Veneziano, R.A. (2001). The Importance of Father Love: History and Contemporary Evidence, Review of General Psychology, 5(4): 382–405.

Sands, A., Thompson, E. J., Gaysina, D. (2017). Long-term influences of parental divorce on offspring affective disorders: A systematic review and meta-analysis. Journal of Affective Disorders, 218, 105-114 doi: 10.1016/j.jad.2017.04.015

Smyth, B. M., McIntosh, J. E., Emery, R. E., & Howarth, S. L. H. (2016). Shared-time parenting. Parenting plan evaluations: Applied research for the family court, 118.

Tornello, S. et al. (2013). Overnight Custody Arrangements, Attachment, and Adjustment Among Very Young Children, Journal of Marriage and Family 75(4)

Viry, G. (2014). Co-parenting and Children’s Adjustment to Divorce: The Role of Geographical Distance from Fathers, Journal of Divorce & Remarriage, 55:7, 503-526, DOI: 10.1080/10502556.2014.950900.

Warshak, R. A., with the endorsement of 110 researchers and practitioners listed in the Appendix. (2014). Social Science and Parenting Plans for Young Children: A Consensus Report. Psychology, Public Policy, and Law, 20, 46-67.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Τα δικά σας σχόλια

Ο ΓΟΝ.ΙΣ. δημοσιεύει όλα τα σχόλια που αναρτούν οι επισκέπτες και είναι σχετικά με το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ιστοσελίδας Δεκτές είναι οι όλες οι απόψεις, ακόμη και όσες είναι αντίθετες με την φιλοσοφία, την εμπειρία και την γνώση του ΓΟΝ.ΙΣ. Όμως διατηρούμε το δικαίωμα να απορρίψουμε όσα σχόλια περιέχουν συκοφαντικό ή υβριστικό περιεχόμενο, καθώς και όσα σχόλια συστηματικά υποθάλπτουν το έργο του ΓΟΝ.ΙΣ.

Ακολουθήστε μας...


210 3251850

697 2755552

info@gonis.org.gr