Bιβλίο Δύο γονείς για την ανατροφή του παιδιού

ΤΙ ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Σχόλια |

" Πρόλογος από το πρωτότυπο

Στις μέρες μας που το 71% των μητέρων εργάζεται εκτός σπιτιού, ο πατέρας είναι αυτός που τις περισσότερες φορές ταίζει, αλλάζει και πάει το παιδί βόλτα. Η μητέρα όμως, έχει συχνά αμφιβολίες ως προς το «μοίρασμα της φροντίδας». Αυτό έχει να κάνει με τις δικές της εμπειρίες, τα δικά της βιώματα ως παιδί και τις προσδοκίες της κοινωνίας όσον αφορά το ρόλο του «καλού» πατέρα και της «καλής» μητέρας και που συνεχώς μεταβάλλονται. ή Όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί… πήγα την ώρα που η σύζυγός μου γεννούσε. Αν και είχα εξετάσει πολλά νεογέννητα στο ίδιο μαιευτήριο, δεν μου επιτρεπόταν να κρατήσω το δικό μου μωρό. Ήταν η στιγμή της αποκάλυψης για μένα: Οι προκαταλήψεις μας λειτουργούσαν για να κρατούν μακριά τον πατέρα από το νεογέννητο μωρό του και αυτό δεν ήταν καλό για κανένα, ιδιαίτερα το μωρό. T. Berry Brazelton, MD. Oμότιμος Kαθηγητής Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Παν/μίου Χάρβαρντ και Ιδρυτής του Κέντρου Brazelton Touchpoints "

 

" Πρόλογος Χάρις Κατάκη

Οι σαρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης ζωής βάλλουν ανελέητα τον πυρήνα της οικογένειας. Η σχέση του ζευγαριού γίνεται όλο και πιο εύθραυστη. Είναι πια φανερό ότι η κρίση της σημερινής οικογένειας έχει εστιαστεί στον πυρήνα της: το ζευγάρι. Οι άλυτες και συχνά σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των γονιών -που όλο και πιο συχνά οδηγούν στη διάλυση του γάμου- φέρνουν στην επιφάνεια εκρηκτικά και αφόρητα συναισθήματα στους δυο συντρόφους. Αυτά τα έντονα συναισθήματα θυμού και απόγνωσης, που κατακλύζουν το ζευγάρι, εκδηλώνονται κυρίως μέσα από θέματα που αφορούν τα παιδιά. Πίσω λοιπόν από τα προβλήματα των παιδιών και τις δυσκολίες στο μεγάλωμά τους, βρίσκεται η σχέση του ζευγαριού. Χωρίς χάρτη και πυξίδα, αντί να μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά, αναλαμβάνουν τα παιδιά να στηρίζουν τα ετοιμόρροπα σπίτια τους, με ανυπολόγιστο κόστος για τα ίδια… ή Αυτό όμως που, κατά τη γνώμη μου, τοποθετεί το βιβλίο στην αιχμή του δόρατος των εξελίξεων, σε ό,τι αφορά την οικογενειακή δυναμική, είναι ότι θέτει το θέμα του άνδρα επί τάπητος: τον ρόλο του άνδρα, τόσο ως πατέρα όσο και ως συντρόφου… Με εξαιρετική μαεστρία οι συγγραφείς δείχνουν, μέσα από αφηγήσεις και διαλόγους, πως μπορεί ο άνδρας να ενταχθεί στην καθημερινότητα της οικογενειακής ζωής, είτε όταν η οικογένεια παραμένει ενωμένη, είτε μετά από διαζύγιο. Ένα άλλο αξιοσημείωτο πλεονέκτημα αυτού του βιβλίου, που το τοποθετεί στην πρωτοπορία των γενικότερων εξελίξεων, είναι η έμφαση που δίνεται στον διάλογο. Είναι σαφές ότι οι συγγραφείς έχουν αναγνωρίσει πως, σε ένα κόσμο που δεν προσφέρει πια ξεκάθαρες κατευθυντήριες γραμμές, η επικοινωνία με τον εαυτό μας και τους δικούς μας φαίνεται να είναι το μόνο όχημα που μπορεί να μας οδηγήσει σε πιο ασφαλείς και γόνιμες καταστάσεις. Χάρις Κατάκη, Ψυχολόγος Πρόεδρος, Εργαστήρι Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων Ηράκλειο Αττικής, 01-12-2013 " Η Σοφία Μαυραγάνη, Ψυχολόγος, Οικογενειακή Σύμβουλος και Συντονίστρια των Σχολών Γονέων στο χώρο των σχολείων και του βιωματικού σεμιναρίου "Διαζύγιο και παιδί" στον Μ.Κ.Ο. ΓΟΝ.ΙΣ, κρατά ημερολόγιο και μοιράζεται μαζί μας αυτά που την εντυπωσίασαν διαβάζοντας το βιβλίο «Δύο γονείς για την ανατροφή του παιδιού» των Kyle Pruett και Marsha Kline Pruett. 1. (Από τον Πρόλογο του ΓΟΝ.ΙΣ. ) Η Γονεϊκή Ισότητα αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα (σε αντίθεση με τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο) σε λανθασμένη βάση με προκαταλήψεις, ιδεοληψίες και παρωχημένα στερεότυπα με αποτέλεσμα τις προβληματικές σχέσεις μεταξύ γονέων και παιδιών στις περιπτώσεις διαζυγίου και διάστασης. Ψ 2. (Από τον Πρόλογο για το πρωτότυπο του T. Berry Brazelton, Oμότιμου Kαθηγητή Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Παν/μίου Χάρβαρντ) «Στις μέρες μας που το 71% των μητέρων εργάζεται εκτός σπιτιού, ο πατέρας είναι αυτός που τις περισσότερες φορές ταΐζει, αλλάζει και πάει το παιδί βόλτα. Η μητέρα όμως, έχει συχνά αμφιβολίες ως προς το «μοίρασμα της φροντίδας». Αυτό έχει να κάνει με τις δικές της εμπειρίες, τα δικά της βιώματα ως παιδί και τις προσδοκίες της κοινωνίας όσον αφορά το ρόλο του «καλού» πατέρα και της «καλής» μητέρας και που συνεχώς μεταβάλλονται.» Ο T. Berry Brazelton δε διστάζει να καταγράψει ακόμα και την προσωπική του εμπειρία: «Όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, πήγα την ώρα που η σύζυγός μου γεννούσε. Αν και είχα εξετάσει πολλά νεογέννητα στο ίδιο μαιευτήριο, δεν μου επιτρεπόταν να κρατήσω το δικό μου μωρό. Ήταν η στιγμή της αποκάλυψης για μένα: Οι προκαταλήψεις μας λειτουργούσαν για να κρατούν μακριά τον πατέρα από το νεογέννητο μωρό του και αυτό δεν ήταν καλό για κανένα, ιδιαίτερα το μωρό.» 3. (Από τον Πρόλογο για την ελληνική έκδοση από την Ψυχολόγο Χάρις Κατάκη) «Οι σαρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της σύγχρονης ζωής βάλλουν ανελέητα τον πυρήνα της οικογένειας. Η σχέση του ζευγαριού γίνεται όλο και πιο εύθραυστη. Είναι πια φανερό ότι η κρίση της σημερινής οικογένειας έχει εστιαστεί στον πυρήνα της: το ζευγάρι. Οι άλυτες και συχνά σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των γονιών -που όλο και πιο συχνά οδηγούν στη διάλυση του γάμου- φέρνουν στην επιφάνεια εκρηκτικά και αφόρητα συναισθήματα στους δυο συντρόφους. Αυτά τα έντονα συναισθήματα θυμού και απόγνωσης, που κατακλύζουν το ζευγάρι, εκδηλώνονται κυρίως μέσα από θέματα που αφορούν τα παιδιά… Πίσω λοιπόν από τα προβλήματα των παιδιών και τις δυσκολίες στο μεγάλωμά τους, βρίσκεται η σχέση του ζευγαριού… Χωρίς χάρτη και πυξίδα, αντί να μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά, αναλαμβάνουν τα παιδιά να στηρίζουν τα ετοιμόρροπα σπίτια τους, με ανυπολόγιστο κόστος για τα ίδια…» Πολύ εντυπωσιακό ήταν και το εξής δείγμα γραφής: «Αυτό όμως που, κατά τη γνώμη μου, τοποθετεί το βιβλίο στην αιχμή του δόρατος των εξελίξεων, σε ό,τι αφορά την οικογενειακή δυναμική, είναι ότι θέτει το θέμα του άνδρα επί τάπητος: τον ρόλο του άνδρα, τόσο ως πατέρα όσο και ως συντρόφου… Με εξαιρετική μαεστρία οι συγγραφείς δείχνουν, μέσα από αφηγήσεις και διαλόγους, πως μπορεί ο άνδρας να ενταχθεί στην καθημερινότητα της οικογενειακής ζωής, είτε όταν η οικογένεια παραμένει ενωμένη, είτε μετά από διαζύγιο. Ένα άλλο αξιοσημείωτο πλεονέκτημα αυτού του βιβλίου, που το τοποθετεί στην πρωτοπορία των γενικότερων εξελίξεων, είναι η έμφαση που δίνεται στον διάλογο. Είναι σαφές ότι οι συγγραφείς έχουν αναγνωρίσει πως, σε ένα κόσμο που δεν προσφέρει πια ξεκάθαρες κατευθυντήριες γραμμές, η επικοινωνία με τον εαυτό μας και τους δικούς μας φαίνεται να είναι το μόνο όχημα που μπορεί να μας οδηγήσει σε πιο ασφαλείς και γόνιμες καταστάσεις.» 4. (Από τον Πρόλογο του Γιώργου Ζώρζου, Παιδοψυχιάτρου) Πολλές από τις διαφορές στον τρόπο που οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά τους συνδέονται με το φύλο του γονέα, είτε εξαιτίας της βιολογικά καθορισμένης διαφορετικότητας ανδρών και γυναικών, είτε εξαιτίας του διαφορετικού τρόπου με τον οποίο μεγαλώνουν οι άνδρες και οι γυναίκες. Όταν λοιπόν οι διαφορετικές απόψεις των γονέων συνυπάρχουν μέσα στην οικογένεια -πάντοτε μέσα στα πλαίσια της συναίνεσης, του διαλόγου, των κοινών προσδοκιών και της κοινής «στρατηγικής» για την επίτευξη κοινών στόχων στην ανατροφή των παιδιών. Τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνοντας πώς να αντιμετωπίζουν διαφορετικές καταστάσεις… με απλά λόγια πώς να προσαρμόζονται στη ζωή τους.» 5. (Από την Εισαγωγή των συγγραφέων Kyle Pruett και Marsha Kline Pruett) «Ο μηχανισμός που διαμορφώνει τη βάση για όλες τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια δεν είναι άλλος από τη σχέση των δύο γονέων. Όταν η σχέση αυτή χαλαρώνει ή χάνει την ισορροπία της κατά τέτοιο τρόπο που να διαταράσσεται η συνεργασία των γονέων, τότε οι σχέσεις αποσυντονίζονται με διάφορους τρόπους και προκαλούν στα παιδιά πόνο και προβλήματα. Η συνεργασία των δύο γονέων περικλείει τη συμμαχία τους για το ζευγάρι και τα παιδιά, μια συμμαχία που προϋποθέτει διαπραγμάτευση, σεβασμό και υποστήριξη που απορρέει σε μεγάλο βαθμό από το αίσθημα της αφοσίωσης και της δέσμευσης… Πώς όμως ο πατέρας μπορεί να βρει θέση διαρκείας στη ζωή των παιδιών του και ταυτόχρονα να διαπραγματευτεί τη θέση του μαζί με τη μητέρα;» Οι συγγραφείς μας προτρέπουν: «Ελάτε να εξερευνήσουμε μαζί τους θεμέλιους λίθους της συν-ανατροφής των παιδιών και από τους δυο γονείς που στηρίζονται στην αγάπη, τη διάρκεια και τη χαρά. Το βιβλίο αυτό απευθύνεται, πέρα από τους γονείς, και σε όσους ανατρέφουν παιδιά μαζί: ο παππούς, η γιαγιά, τα ενήλικα παιδιά του/της, εναλλακτική μορφή οικογένειας, ζευγάρια που δεν συγκατοικούν και άλλοι συνδυασμοί γονέων που έχουν όμως δέσμευση και σχέση ο ένας με τον άλλο.» 6. (Από το Μέρος Ά, κεφάλαιο 1: «Η ολοκλήρωσή μας ως γονείς») Στη σελίδα 27, ο πατέρας ενός κοριτσιού 7 μηνών μας περιγράφει: «Η γυναίκα μου είναι το πιο τρυφερό πλάσμα στον κόσμο ………………?…………. απομακρύνομαι από κοντά τους και αυτό με τρομάζει…» Λίγο πιο κάτω, η μητέρα του ίδιου κοριτσιού 7 μηνών παραθέτει και αυτή την εμπειρία της: «Πιστεύω ότι ο άντρας μου …………?……………… βοηθώ να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους. Δεν διαφεύγει από την προσοχή μας και το εξής: «Ένα πολύ σημαντικό ερώτημα είναι πώς διασφαλίζεται η αρμονία στη σχέση του ζευγαριού, ενώ ταυτόχρονα να μπορεί να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην ανατροφή των παιδιών. Η καλύτερη λύση είναι… η πλήρης εταιρική συνεργασία αξιοποιώντας όλα τα ποσά που επενδύθηκαν για την ανάπτυξη της επιχείρησης ώστε να έχουμε ένα ποιοτικό προϊόν. Όταν δυο άνθρωποι αποφασίζουν να δημιουργήσουν μια επιτυχημένη εταιρία, συμφωνούν να έχουν κοινούς στόχους και να εργαστούν… Κάθε εταίρος διαθέτει μοναδικά ταλέντα και αποθέματα και χωρίς αυτά δε μπορεί να διατηρηθεί η επιχείρηση. Το ίδιο ισχύει με τους γονείς. Οι γονείς θα πρέπει να καταλήξουν στο γάμο με την προσδοκία ότι ο σύντροφός τους θα συμβάλλει ανάλογα αλλά με μοναδικό τρόπο στην οικοδόμηση μιας ζωής από κοινού που θα υποστηρίζει και θα συντηρεί το πιο σημαντικό τους προϊόν, τα παιδιά τους. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να πετύχουμε την καλή συνεργασία των δύο γονέων, όπως η διατήρηση της καλής σχέσης του ζευγαριού, η ικανότητα προσαρμογής της οικογένειας στις απροσδόκητες δυσκολίες της ζωής, η παρουσία του ως ενεργού πατέρα και πρόθυμου συζύγου, τέλος, η ύπαρξη κανόνων και ο επιμερισμός των ευθυνών ανάμεσα στο ζευγάρι.» 7. (Από το Μέρος Ά, Κεφάλαιο 2, «Τρόποι φροντίδας του παιδιού-Πώς ο διαφορετικός τρόπος ανατροφής λειτουργεί ως πλεονέκτημα») «Αυτό που κάνει τους γονείς μοναδικούς, δεν είναι η προσωπικότητα αλλά η πεμπτουσία της τεκνοποίησης. Τόσο η πατρότητα όσο και η μητρότητα είναι εντελώς διαφορετικές, καθώς η μητέρα δε μπορεί να κάνει τον πατέρα, ούτε ο πατέρας τη μητέρα… Η σχέση αγάπης που κρατά τον πατέρα και το παιδί για μια ζωή, αρχίζει κατά προτίμηση με την παρουσία της μητέρας που υποστηρίζει και ενθαρρύνει τη σχέση αυτή. Πολλοί άντρες αποσύρονται και δεν διεκδικούν αυτό που τους αναλογεί σε σχέση με το παιδί τους, συχνά λόγω της αγάπης τους προς τη σύζυγο και την επιθυμία τους να μην επεμβαίνουν στις ιδιαίτερες στιγμές της με το παιδί. Ο άντρας οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι διεκδικώντας τα δικαιώματά του στο παιδί δεν αποστερεί το παραμικρό από τη γυναίκα του… Όταν ο πατέρας και το παιδί έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν τι σημαίνει ο ένας για τον άλλο χωρίς την επέμβαση της μητέρας στη σχέση τους, τότε το παιδί ανθίζει και η μητέρα ξεκουράζεται.» Ο δεσμός που αναπτύσσεται ανάμεσα στον πατέρα και το παιδί ενδυναμώνει τη σχέση του ζευγαριού. Όταν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες με το παιδί ο πατέρας, πολλές γυναίκες αναφέρουν ότι νοιώθουν τον πατέρα να φροντίζει το παιδί με τον τρόπο που φροντίζει τις ίδιες. Πολλές αναφέρουν ότι η αγάπη τους για τον άντρα τους πολλαπλασιάζεται όταν τον βλέπουν να φροντίζει το παιδί. Όταν ο πατέρας και η μητέρα νοιώθουν κοντά ο ένας στον άλλο και η σχέση τους είναι τρυφερή, ο πατέρας γίνεται και παραμένει ενεργός στη ζωή του παιδιού του. Όταν ο γονέας είναι ενεργός, αυτό βοηθά το ζευγάρι να είναι ευτυχισμένο και ενισχύεται η πατρότητα και η μητρότητα. Ακόμα και ανάμεσα στα διαζευγμένα ζευγάρια, η σχέση τους και η σχέση του πατέρα με το παιδί γίνεται πιο εγκάρδια όταν συμβαίνει αυτό. «Όταν έρχονται φίλοι στο σπίτι μας ……………?………… βλέπω τους φίλους μου να ζηλεύουν. » (μαρτυρία ενός κοριτσιού που είχε ενεργό πατέρα στη ζωή της και μητέρα που υποστήριζε τη σχέση αυτή, σελ.55) Η ανατροφή και η φροντίδα του παιδιού είναι ένστικτο και δεν είναι αποκλειστικά θηλυκού γένους… Έχουν να κάνουν με τη δυνατότητά μας να προσφέρουμε αγάπη και συνέπεια, να είμαστε ανιδιοτελείς και υπομονετικοί, ευέλικτοι και πρόθυμοι και πάνω από όλα να θυσιάσουμε και να μοιραστούμε ο καθένας τα συναισθηματικά, πνευματικά και διανοητικά χαρίσματα και όνειρά μας για το καλό του παιδιού μας.»


Τα δικά σας σχόλια

Ο ΓΟΝ.ΙΣ. δημοσιεύει όλα τα σχόλια που αναρτούν οι επισκέπτες και είναι σχετικά με το περιεχόμενο της συγκεκριμένης ιστοσελίδας Δεκτές είναι οι όλες οι απόψεις, ακόμη και όσες είναι αντίθετες με την φιλοσοφία, την εμπειρία και την γνώση του ΓΟΝ.ΙΣ. Όμως διατηρούμε το δικαίωμα να απορρίψουμε όσα σχόλια περιέχουν συκοφαντικό ή υβριστικό περιεχόμενο, καθώς και όσα σχόλια συστηματικά υποθάλπτουν το έργο του ΓΟΝ.ΙΣ.







Ακολουθήστε μας...


210 3251850

697 2755552

info@gonis.org.gr